PNC-27 to syntetycznie stworzony peptyd zaprojektowany do precyzyjnego atakowania i niszczenia komórek nowotworowych. Jest członkiem zestawu białek badawczych PNC, zaprojektowanych do przyczepiania się do zdeformowanych (nowotworowych) komórek i powodujących ich obumieranie w wyniku martwicy komórek, pozostawiając przy tym zdrowe, zdrowe komórki nienaruszone i nienaruszone.

Peptyd PNC-27 zawiera domenę wiążącą HDM-2 odpowiadającą resztom 12-26 p53 oraz domenę przenikającą przez błonę. Okazało się, że pozwala to peptydowi na wiązanie się z i zabijanie komórek nowotworowych poprzez membranlizę, czyli uszkodzenie błony komórkowej.

Dzięki badaniom i badaniom na zwierzętach peptyd PNC-27 wykazano wysoką skuteczność w selektywnym celowaniu w szeroką gamę specyficznych form nowotworów, w tym raka trzustki, raka piersi, białaczki, czerniaka oraz innych linii nowotworowych.

Wzór cząsteczkowy: C188H293N53O44S
Masa trzonowa: 4031.7

Białka PNC zostały po raz pierwszy teoretyzowane i stworzone w 2000 roku przez dr Matthew Pincusa i dr Josepha Michla w SUNY Downstate Medical Center w Nowym Jorku. Chociaż pierwotnie miały one zwalczać HIV, PNC-27 wykazywały niezwykłą zdolność wiązania się z komórkami nowotworowymi, powodując ich obumieranie, pozostawiając zdrowe komórki nieuszkodzone.

Peptyd nowotworowy PNC-27 to nietoksyczny związek, który powoduje śmierć wyłącznie komórek nowotworowych, pozostawiając wszystkie pozostałe zdrowe komórki nienaruszone. Jest w stanie to zrobić, przyczepiając się do błon poszczególnych komórek nowotworowych, tworząc w nich otwory. W wyniku tych dziur następuje szybka implozja, prowadząca do szybkiej śmierci komórek z powodu różnicy ciśnienia osmotycznego wewnątrz i na zewnątrz komórek nowotworowych.

PNC-27 osiąga to dzięki swojej zdolności do wiązania się z białkiem zwanym HDM-2. Komórki nowotworowe mają HDM-2 w błonach komórkowych. Po podaniu peptydu PNC-27 natychmiast dociera do HDM-2 znajdującego się w błonach komórek nowotworowych. Poprzez wiązanie z nimi tworzy pory lub dziury w błonie komórkowej, powodując "membranlizę", czyli śmierć błony komórkowej. To z kolei prowadzi do zniszczenia komórki nowotworowej.

W artykule opublikowanym przez American Association for Cancer Research w 2010 roku, dr Ehsan Sarafraz-Yazdi i in. szczegółowo wyjaśnili, jak peptyd nowotworowy PNC-27 wywierał swoje działania oraz co jego nowy mechanizm działania oznacza dla badań nad rakiem. [5] Autorzy artykułu poinformowali, że mechanizm działania peptydu wynika z powstawania porów oligomerowych w błonie plazmatycznej komórek nowotworowych. Równocześnie pory oligomerowe nie powstają w komórkach nieprzekształconych ani nienowotworowych. Ponadto zauważyli, że wykazano, iż MDM2 jako cząsteczka celująca prowadzi do selektywności PNC-27 wobec komórek nowotworowych poprzez błędną lokalizację w błonach plazmatyckich komórek nowotworowych. [5]

Naukowcy doszli do wniosku, że te odkrycia oddają unikalną lokalizację wariantów MDM2 w błonach plazmatycznych komórek nowotworowych. [5] Ponadto stwierdzili, że ta wiedza może sugerować wielkie obiecujące możliwości dla peptydu PNC-27 jako przyszłego leku przeciwnowotworowego, w oczekiwaniu na badania kliniczne. [5]

Peptyd badawczy PNC-27 był nawet tematem fascynującego wykładu TED Talk. Badanie można zobaczyć prowadzone przez dr Sarafraza-Yazdiego, adiunkta w Dziale Onkologii Ginekologicznej na State University of New York (SUNY).

Gdy peptyd PNC-27 jest podawany w badaniach na zwierzętach, zauważono pewne aspekty prowadzące do sukcesu wyników. Naukowcy zauważyli, że poziom bólu subiektywnie spada średnio w czasie około tygodnia. Po 3 tygodniach osoby na zwierzętach często wykazują objawy podobne do grypy, co jest prawdopodobnym wskaźnikiem, że układ odpornościowy respondentów reaguje na śmierć komórek nowotworowych.

Po 6 tygodniu poziom dehydrogenazy mleczanowej i bilirubiny zazwyczaj wzrasta. Znaczne rozpadanie guzów w udanych wynikach badań często obserwuje się około 10. tygodnia. W tym czasie guzy stają się bardziej miękkie i elastyczne.

W tym czasie można zauważyć pewne zwiększenie rozmiaru samego guza. Jednak często wynika to z stanu zapalnego wywołanego reakcją układu odpornościowego. Pod koniec 3 miesięcy naukowcy często zauważają, że osoby na zwierzętach wykazują wzrost energii i zmniejszenie objawów związanych z nowotworem.

Skutki uboczne PNC-27 zaobserwowano w badaniach na zwierzętach. Należą do nich zapalenie skóry i nosa, łzawiące oczy, sucha skóra, nadciśnienie, bóle głowy, bóle pleców, krwawienie z nosa, krwawienie z odbytu, zmiany smaku oraz nadmiar białka w moczu.

W badaniu z 2009 roku naukowcy odkryli, że wcześniej ustalona trójwymiarowa struktura reszt p53 PNC-27 była bezpośrednio nakładana na strukturę tych samych reszt związanych z HDM-2. [1] To skłoniło naukowców do wniosku, że PNC-27 może celować w HDM-2 w błonach komórek nowotworowych.

Co istotne, komórki nowotworowe mają znaczący poziom HDM-2 w błonach, podczas gdy komórki nieprzekształcone lub nienowotworowe nie mają istotnych poziomów HDM-2. Pozwala to peptydowi PNC-27 selektywnie atakować komórki nowotworowe, pozostawiając zdrową otaczającą tkankę nieuszkodzoną. [1]

Po dalszych badaniach odkryto, że poprzez wszczepienie nieprzekształconych komórek niepodatnych na PNC-27 z HDM-2 zawierającym sygnał lokalizacji błony, komórki te stają się podatne na PNC-27. W rezultacie stanowiło to kolejny dowód na to, że peptyd PNC-27 był w stanie selektywnie celować w HDM-2 w błonach komórek nowotworowych i niszczyć je poprzez membranlizę, pozostawiając zdrowe komórki nienaruszone. [1]

Ponadto, w badaniu opublikowanym w Cancer Chemotherapy and Pharmacology w 2010 roku, naukowcy ustali, że PNC-27 wywiera swoje działanie niszczące komórki nowotworowe jako cały peptyd, a nie fragmenty. [2] Mając świadomość, że peptyd tworzy pory transbłonowe w błonie komórkowej nowotworowej, naukowcy postanowili ustalić, czy pory te powstały z części peptydu (fragmentów), czy przez cały peptyd.

Podczas eksperymentu wykazano, że to właśnie cały peptyd działa w błonie komórkowej komórek nowotworowych. [2] Ponadto zaobserwowano, że inne nieprzekształcone lub nienowotworowe komórki wokół komórek nowotworowych "pozostają żywotne". [2] Z wyników eksperymentu naukowcy wywnioskowali, że peptyd nowotworowy PNC-27 celował w specyficzne markery w błonach komórek nowotworowych. Ponadto, dzięki temu mechanizmowi działania, czas życia PNC-27 zostaje wydłużony. [2]

W badaniu opublikowanym w 2006 roku w International Journal of Cancer naukowcy odkryli, że PNC-28, poprzednik peptydu PNC-27 bardzo podobnego pod względem struktury i efektów, był w stanie selektywnie hamować wzrost komórek nowotworowych trzustki in vivo. [4] Obserwatorzy badania zauważyli, że peptyd indukował martwicę, ale nie apoptozę, w różnych liniach komórek nowotworowych, w tym w linii komórkowej raka raka trzustki szczura przekształconej w ras, znanej jako BMRPA1. [4] Ponadto peptyd nie wywarł wpływu na komórki nieprzekształcone (normalne). W rezultacie naukowcy starali się ustalić, czy peptyd zabijający raka może blokować wzrost komórek nowotworowych trzustki in vivo.

Co zadziwiające, naukowcy zaobserwowali, iż podanie peptydu zabijającego raka powodowało całkowite zablokowanie wzrostu guza podczas 2-tygodniowego podawania i 2 tygodni po leczeniu. Następnie nastąpił słaby wzrost guza, który ustabilizował się przy niskich rozmiarach guzów w porównaniu do wzrostu guza w obecności peptydu kontrolnego. [4]

Ponadto, gdy peptyd zabijający raka PNC-27 był podawany po tym, jak guz oddał się w odległym miejscu od guza, zaobserwowano zmniejszenie rozmiaru guza, a następnie powolny wzrost guza, który był "znacząco wolniejszy niż wzrost w obecności peptydu kontrolnego". [4] W konsekwencji naukowcy doszli do wniosku, że peptyd zabijający raka może być skuteczny w leczeniu raka, zwłaszcza jeśli jest podawany bezpośrednio na sam guz. [4]

In a more recent study conducted in 2014 and published in Annals of Clinical & Laboratory Science, researchers concluded that “the anti-cancer peptide, PNC-27, induces tumor cell necrosis of a poorly differentiated non-solid tissue mammalian leukemia cell line that depends on expression of HDM-2 in the plasma membrane of these cells.”[3]

Essentially, researchers built on knowledge gained from earlier experimentation that the PNC-27 peptide was able to destroy solid tissue tumor cells by binding to HDM-2 proteins in their cell membranes, an effect independent of p53 activity in those cells. The scientists sought to determine whether PNC-27 peptide would be similarly effective against non-solid tissue tumor cells.

This experiment would determine whether such non-solid tissue tumor cells actually expressed HDM-2 in their membranes in the first place (as the solid tissue cells were found to), and find whether PNC-27 could induce cell death in these cells through the same HDM-2 binding mechanism.

Incredibly, it was observed that these non-solid tumor cells do express HDM-2 in cell membranes.[3] Also, perhaps even more importantly, it was found that the PNC-27 peptide could induce cell necrosis through membranolysis via the same HDM-2 binding mechanism as in solid tissue tumor cells, independent of the p53 pathway.[3]

PNC-27 exhibits minimal side effects, low oral and excellent subcutaneous bioavailability in mice. Per kg dosage in mice does not scale to humans. PNC-27 for sale at

Powyższa literatura została zbadana, zredagowana i zorganizowana przez dr Logana, M.D. Dr Logan posiada tytuł doktoraWydział Medyczny Case Western Reserve Universityand a B.S. in molecular biology..

Wilbur B. Bowne, M.D., FACS, is an Associate Professor of Surgical Oncology and Cellular/Molecular Biology at Drexel University College of Medicine (DUCOM). He is a recipient of The American Association of Cancer Research (AACR) Young Investigator and The American College of Surgeons Faculty Fellowship Research Awards for his research in pancreatic cancer. Dr. Bowne’s laboratory research is focused on developing novel anticancer targeted therapies against oncoprotein and cell cycle regulation in pancreatic cancer. He is extensively published with over 130 peer-reviewed articles, abstracts, and book chapters. He has received numerous awards for outstanding service, teaching excellence and outstanding skills and commitment in the clinical care of patients. Dr. Bowne and colleagues developed a scoring system to improve patient safety for pancreatic surgery developed from the American College of Surgeons National Surgical Quality Improvement Program (ACS NSQIP). Dr. Bowne takes great pride in being a member of DUCOM multidisciplinary cancer team that treats the most complex patient situations whatever the circumstances or nature of the condition.

Dr. Wilbur B. Bowne, M.D. is being referenced as one of the leading scientists involved in the research and development of FOXO4-DRI. In no way is this doctor/scientist endorsing or advocating the purchase, sale, or use of this product for any reason. There is no affiliation or relationship, implied or otherwise, between

.

1. http://www.pnas.org/content/107/5/1918.full
2. Cancer Chemother Pharmacol. 2010 Jul;66(2):325-31. doi: 10.1007/s00280-009-1166-7. Epub 2010 Feb 25. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/20182728
3. Ann Clin Lab Sci. 2014 Summer;44(3):241-8. https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/25117093
4. Int. J. Cancer: 119, 1577–1585 (2006)
5. AACR Publications. 10.1158/1538-7445.AM10-5770 Published April 2010

ALL ARTICLES AND PRODUCT INFORMATION PROVIDED ON THIS WEBSITE ARE FOR INFORMATIONAL AND EDUCATIONAL PURPOSES ONLY.

Produkty oferowane na tej stronie są przeznaczone wyłącznie do badań in vitro. Badania in vitro (łac. w szkle) przeprowadza się poza ciałem. Te produkty nie są lekami ani lekami i nie zostały zatwierdzone przez FDA do zapobiegania, leczenia lub leczenia jakichkolwiek schorzeń, dolegliwości czy chorób. Wprowadzenie ciała jakiegokolwiek rodzaju do ludzi lub zwierząt jest surowo zabronione przez prawo.