Ipamorelin is a short peptide sequence capable of binding to the ghrelin/growth hormone secretagogue receptor. It is one of the most selective growth hormone (GH) secretagogues known and has been shown in laboratory studies to have no effect on ACTH, prolactin, follicle-stimulating hormone, luteinizing hormone, thyroid-stimulating hormone, or cortisol release ^[1]. Gezien het hoge niveau van specificiteit, is iPamorelin interessant geweest in onderzoek, zowel als een therapeutisch op zichzelf, evenals een modelpeptide om te begrijpen hoe selectiviteit in receptorbinding wordt bereikt.

Source: PubChem Peptide Sequence: Aib-His-D-2Nal-D-Phe-Lys Molecular Formula: C₃₈H₄₉N₉O₅ Molecular Weight: 711.868 g/mol PubChem CID: 9831659 CAS Number: 170851-70-4

1. ipamorelin en negatieve corticosteroïde effecten

Glucocorticoïden, de klasse van corticosteroïden die gewoonlijk worden gebruikt om ontstekingen te behandelen bij aandoeningen variërend van kanker tot auto -immuunziekten, hebben een groot aantal ernstige bijwerkingen die vaak hun nut beperken. Het verminderen van de bijwerkingen van glucocorticoïden zou kunnen zorgen voor een hogere dosering van deze medicijnen en mensen in staat stellen om langere tijd op hen te blijven, die beide positieve voordelen kunnen hebben voor morbiditeit en mortaliteit. Ipamorelin is in verschillende onderzoeken aangetoond om de bijwerkingen van glucocorticoïde gebruik te verminderen of zelfs om te keren.

2. ipamorelin en botgezondheid

Een van de meest diepgaande problemen in verband met langdurig glucocorticoïde gebruik is het verlies van botdichtheid en het daaropvolgende risico op breuk. Huidige therapieën omvatten bisfosfonaten, hormoontherapieën en nieuwe monoklonale antilichamen. Dit zijn allemaal effectieve behandelingen in hun eigen rechten, maar ze hebben ook allemaal bijwerkingen, beperkte werkzaamheid of hoge kosten. Ipamorelin daarentegen is relatief goedkoop om te produceren en heeft een zeer beperkt aantal bijwerkingen. Studies bij ratten geven aan dat ipamoreline botverlies volledig kan stoppen als gevolg van corticosteroïden en zelfs leidt tot een viervoudige toename van botvorming bij ratten die aan deze geneesmiddelen worden blootgesteld^[2]. Verdere studies geven aan dat ipamoreline ook systemisch de botmineraaldichtheid verhoogt, waardoor de sterkte van zowel bestaand bot als nieuw gevormd bot wordt vergroot^[3]. Als een toegevoegde bonus helpt iPamorelin om enkele van de andere bijwerkingen van steroïden, zoals spierverspilling en verhoogde viscerale vetafzetting te compenseren.

3. Ipamorelin en spiergroei

Er zijn aanwijzingen dat GH- en groeihormoonsecretagogen zoals ipamoreline de katabole effecten kunnen verminderen die glucocorticoïden op spieren hebben. Onderzoek bij ratten die glucocorticoïden krijgen, toont een afname van stikstofverspilling in de lever en verbeterde stikstofbalans na toediening van ipamoreline^[4]. Spierverspilling is een van de primaire bijwerkingen geassocieerd met glucocorticoïdengebruik en een gemeenschappelijke behandelingsbeperkende bijwerking. Het vermogen om spierkatabolisme en botdichtheidsverlies met een enkel medicijn tegen te gaan, kan enorm gunstig zijn voor patiënten die glucocorticoïden nodig hebben.

4. Ipamorelin en diabetes

Onderzoek bij diabetische ratten heeft aangetoond dat iPamorelin de afgifte van insuline kan versterken. Dit effect is hoogstwaarschijnlijk een gevolg van indirecte stimulatie van het calciumkanaal dat wordt gevonden op eilandjescellen van de pancreas waar insuline wordt gemaakt en opgeslagen^[5]. De acties van Ipamorelin op de alvleesklier kunnen ons helpen de functionele beperkingen van diabetes type 2 beter te begrijpen en te leiden tot de ontwikkeling van nieuwe therapeutica of zelfs preventieve maatregelen.

5. Bestudeerd voor de behandeling van postoperatieve ileus

Post-operative ileus (POI) is a common condition that follows certain types of surgery, but is particularly common following abdominal surgery. The condition is characterized by an inability of individuals to take oral nutrition because the GI system ceases to function. It can be characterized by pain, but the primary problem with POI is that it slows discharge from the hospital and lengthens overall recovery time. Ipamorelin has been investigated in several proof-of-concept clinical trials to determine if administration of the peptide can reduce POI. The research suggests that ipamorelin does shorten time to first meal by approximately 12 hours^{[6], [7]}. Helaas, en ondanks het vroege beperkte succes, werden de proeven verlaten toen het bedrijf dat ze leidde, besloot dat de werkzaamheid niet hoog genoeg was om een ​​levensvatbaar product te creëren. Er is hoop dat voortdurend onderzoek de werkzaamheid kan stimuleren of dat onderzoek naar combinatietherapieën met Ipamorelin een synergetisch effect kan vinden met andere verbindingen die de therapie effectiever zullen maken. Source: PubMed

1. De hoeveelheid radioactief gelabeld voedsel dat in maag blijft, is lager bij ratten met POI na toediening van ipamoreline, zelfs in vergelijking met ratten die niet lijden aan POI.
2. De geometrische locatie van het voedsel is vergelijkbaar met ratten zonder POI wanneer ratten met POI ipamorelin krijgen.
3. Locatie van radioactief gevoed voedsel is distaaler in het GI -kanaal en vergelijkbaar met ratten zonder POI, nadat iPamorelin is toegediend.

6. Ipamorelin als ghrelineceptorsonde

Ipamorelin is een selectieve ghrelinereceptoragonist en bindt sterk aan de ghrelineceptor. Het is bekend dat de ghrelineceptor toeneemt in overvloed bij bepaalde soorten kanker (bijvoorbeeld menselijke carcinomen) en hartfalen. Gezien deze feiten hebben onderzoekers onlangs gespeculeerd dat ipamorelin zou kunnen worden gebruikt als een sonde in positronemissietomografie (PET) als een hulpmiddel voor de diagnose. Basic in vitro studies hebben de haalbaarheid van deze aanpak aangetoond en hebben bevestigd dat ipamorelin^[8], wat gemakkelijk te synthetiseren is in een laboratorium, zou theoretisch kunnen worden gebruikt als een huisdierensonde. De volgende stap is om de sonde te testen om te bepalen hoe goed deze in vivo functioneert en om normen te ontwikkelen voor het interpreteren van PET -onderzoeken die ermee zijn gedaan.

Though ipamorelin does not have orphan-drug status at this time, it is still a neglected drug in research settings. Despite promising early studies, interest in ipamorelin has waned following the decision not to pursue it as a treatment for post-operative ileus. Ipamorelin has a number of benefits to offer, not just as a therapeutic, but as a tool for better understanding a number of disease states and their physiologic impacts. Ipamorelin will likely be of interest in research again, once someone jump-starts the field with new data and cutting-edge insight into the benefits of this unique peptide. Ipamorelin exhibits moderate side effects, low oral and excellent subcutaneous bioavailability in mice. Per kg dosage in mice does not scale to humans. Ipamorelin for sale at

The above literature was researched, edited and organized by Dr. Logan, M.D. Dr. Logan holds a doctorate degree from Case Western Reserve University School of Medicine and a B.S. in molecular biology.

David E. Beck, MD, co-author of “Prospective, randomized, controlled, proof-of-concept study of the Ghrelin mimetic ipamorelin for the management of postoperative ileus in bowel resection patients” specializes in colon and rectal surgery. David E. Beck, MD is being referenced as one of the leading scientists involved in the research and development of Ipamorelin. In no way is this doctor/scientist endorsing or advocating the purchase, sale, or use of this product for any reason. There is no affiliation or relationship, implied or otherwise, between

1. K. Raun et al., "Ipamorelin, de eerste selectieve groeihormoonsecretagogue," Eur. J. Endocrinol., Vol. 139, nee. 5, pp. 552–561, november 1998.PubMed]
2. N. B. Andersen, K. Malmlöf, P. B. Johansen, T. T. Andreassen, G. Ørtoft en H. Oxlund, "De groeihormoon secretagogue ipamorelin contracteert glucocorticoïde geïnduceerde afname in botvorming van volwassen ratten", groeiborm. IGF Res. Uit. J. Groeihorm. Res. Soc. Int. IGF Res. Soc., Vol. 11, nee. 5, pp. 266–272, oktober 2001. [PubMed]
3. J. Svensson et al., "De GH Secretagogen ipamorelin en GH-releasing peptide-6 verhogen het botmineraalgehalte bij volwassen vrouwelijke ratten," J. Endocrinol., Vol. 165, nee. 3, pp. 569–577, juni 2000. [PubMed]
4. N. K. Aagaard et al., "Groeihormoon en groeihormoonsecretagogue -effecten op stikstofbalans en ureumsynthese bij met steroïde behandelde ratten," groeihorm. IGF Res. Uit. J. Groeihorm. Res. Soc. Int. IGF Res. Soc., Vol. 19, nee. 5, pp. 426–431, oktober 2009. [PubMed]
5. E. Adeghate en A. S. Ponery, "Mechanisme van door ipamoreline opgewekte insuline-afgifte uit de pancreas van normale en diabetische ratten," Neuro Endocrinol. Lett., Vol. 25, nee. 6, pp. 403–406, december 2004.PubMed]
6. D. E. Beck, W. B. Sweeney, M. D. McCarter en Ipamorelin 201 Studiegroep, "Prospectieve, gerandomiseerde, gecontroleerde, proof-of-concept-studie van de mimetische ipamoreline van ghreline voor het beheer van postoperatieve ileus in darmresectiepatiënten," Int. J. Colorectal Dis., Vol. 29, nee. 12, pp. 1527-1534, december 2014.PubMed]
7. B. Greenwood-Van Meerveld, K. Tyler, E. Mohammadi en C. Pietra, "Werkzaamheid van ipamorelin, een mimetische ghreline, op maagdysmotiliteit in een knaagdiermodel van postoperatieve ileus," J. Exp. Pharmacol., Vol. 4, pp. 149–155, oktober 2012. [PubMed]
8. M. M. Fowkes, T. Lalonde, L. Yu, S. Dhanvantari, M. S. Kovacs en L. G. Luyt, "Peptidomimetische groei Hormoon Secretagogue -derivaten voor positronemissietomografie -beeldvorming van de ghrelineceptor", Eur. J. Med. Chem., Vol. 157, pp. 1500-1511, september 2018.Science Direct]

ALL ARTICLES AND PRODUCT INFORMATION PROVIDED ON THIS WEBSITE ARE FOR INFORMATONAL AND EDUCATIONAL PURPOSES ONLY. De producten die op deze website worden aangeboden, zijn alleen ingericht voor in-vitro-studies. In-vitro-onderzoeken (Latijn: in glas) worden buiten het lichaam uitgevoerd. Deze producten zijn geen medicijnen of medicijnen en zijn niet goedgekeurd door de FDA om een ​​medische aandoening, kwaal of ziekte te voorkomen, te behandelen of te genezen. Lichamelijke introductie van welke aard dan ook in mensen of dieren is ten strengste wettelijk verboden.